Activiteitenprogramma

Download het Kerkblad

Preek Ds. H. Fonteyn - 1e advent

Preek Ds. H. Fonteyn - 1e advent

Zondag 2 december 2018, 1e advent, Druten

Bij Zacharias 14 en Lucas 21: 25-31

Van de week zaten Mirjam en ik ’s avonds met onze oudste zoon te praten. Hij woont in Kiev met zijn Oekraïense vriendin/onze aanstaande schoondochter. Het ging natuurlijk onder meer over de oplopende spanning tussen Oekraïne en Rusland bij de Krim. En over alle andere drama’s die zich op onze wereld afspelen, as we speak… En over de bezorgdheid en angst die dat teweegbrengt. Een zorg die mijn zoon verwoordde toen hij zei: “wij weten nog niet of wij wel kinderen willen, soms denken we dat we hen het niet mogen aandoen om in de wereld van morgen te moeten leven…”                               Dat is herkenbare zorg, voor velen van ons. Zorg die natuurlijk niet alleen van vandaag is, maar die mensen door alle eeuwen heen in hun eigen levenstijd hebben ervaren. Altijd weer, en overal weer, waar oorlog de kop opstak en opsteekt, waar honger en armoe geleden werd en wordt, waar aardbevingen en tsunami’s complete gemeenschappen wegvaagden en wegvagen, waar het leven bedreigd werd en wordt.  
Een vraag die ons wel bezighoudt is: wordt het gaandeweg steeds heviger? Zit er een toenemende intensiteit in al dat dreigende en ontwrichtende dat de mensheid altijd al vergezeld heeft? Is het vandaag erger dan ooit? Met de klimaatsverandering en de nog niet te overziene gevolgen daarvan, met de scenario’s van een samenleving die niet meer door mensen, maar door robots en computers wordt bestuurd, zoals meeslepend wordt getekend in de boeken van de Israëlische historicus Harari. (Sapiens, Homo Deus).

Ik las van de week een prachtig interview met Edy Korthals Altes, voormalig diplomaat, nu een hoogbejaard man, 94, met alle lichamelijke gebreken van dien, maar met een jonge, creatieve geest. Hij schreef onlangs, opgedragen aan zijn elf kleinkinderen, het boek “Sprokkelhout”, waarin hij, zoals hij het zelf noemt, een zoektocht naar zin en geloof onderneemt.  Volkskrantjournalist Fokke Obbema – die zelf onlangs bekend werd door wat hij schreef over de impact op zijn leven nadat hij een hartstilstand had gehad -  sprak met hem over leven en dood, zijn toekomstverwachting, onze rol als mens daarin, en over zijn geloof in Christus. Daaruit een kleine impressie…

U vindt dat er een mentaliteits­verandering moet komen, zelfs een nieuwe mens. Waarom?

We hebben eennieuwe mens nodig die gedreven wordt door liefde voor de medemens en de natuur; en die dat weet te vertalen in een ander economisch model en een ander veiligheidsmodel. Dat vergt een andere vorm van leven: materieel soberder, maar rijker van inhoud, met meer aandacht voor de geest. Met onze knappe koppen hebben we een bulldozer ontwikkeld die tot de vernietiging van alles in staat is – van het menselijk leven door middel van kernwapens tot vernietiging van de natuur, zie onze ecologische crisis. Die bulldozer wordt bestuurd door een klein mannetje met een nog kleiner kopje. In zijn geest wordt niet geïnvesteerd, want nee, we geloven tegenwoordig in algoritmen! Dan zeg ik: juist nu hebben we mensen nodig die weet hebben van mens-zijn, die oog hebben voor de krachten die er gaande zijn en die zich de vraag stellen: hoe kunnen we die verantwoord beheersen?’

U bent geboren in 1924, het is nu 2018. Zijn we in al die tijd dichter bij die ‘nieuwe mens’ gekomen, of ziet u achteruitgang?

‘Ik zie dat een aantal mensen wakker aan het worden is. Er is een kentering aan de gang. Bij de jongeren zie ik mensen die genoegen nemen met kleinere salarissen en niet dromen van die mooiere auto dan de buurman.’

Zulke mensen had je in de jaren zeventig ook…

(Stilte) ‘Als ik eerlijk ben, ben ik buitengewoon bezorgd. Omdat de kentering te langzaam gaat. Te weinig mensen worden wakker. Neem het misdadige kernwapenbeleid, dat als een zwaard van Damocles boven ons hoofd hangt. Of het milieuverdrag dat leuke afspraken bevat, maar voorbijgaat aan de kern. Dat is ons economisch model, dat in strijd is met liefde voor de natuur. Maar we willen er niet van af. We zitten op een cruiseschip, stevenen af op een kolossale ijsberg en roepen ondertussen: ‘Vooruit!’ ‘Met technologische vooruitgang gaan we onze koers heus niet verleggen – het komt aan op een gedragsverandering. Maar triomfantelijk wordt er verkondigd dat vanaf Schiphol een kwart miljoen mensen op een enkele dag zijn vertrokken. Dan vraag ik me af: waar zijn we in godsnaam mee bezig? Er wordt maar gepraat, maar we dringen niet tot de kern door. Die zit in ons gedrag.’

Hoe kun je dan dat gedrag en die mentaliteit beinvloeden?

(Met stemverheffing) ‘Dan zeg ik: zie de Christus!De Poolse, marxistische filosoof Kolakowski heeft een essay geschreven waarin hij duidelijk maakt hoe belangrijk het voor gelovigen en niet-gelovigen is om zich in Jezus te verdiepen. Zijn waarden houden een samenleving samen – het streven naar vrede, gerechtigheid en solidariteit met de zwakkeren. Als die waarden verdampen en we in onverschilligheid vervallen, dreigt de catastrofe.’

Op het eerste gehoor domineert ook in dit interview de angst en de bezorgdheid. Waar gaat het met ons naar toe? Een menselijke vraag, een vraag die elk van ons op gezette tijden stelt. En terecht. En ik denk dat het heel moeilijk is om optimistisch over de toekomst te zijn, tenzij je durft te vertrouwen dat wij mensen niet de enige acteur in het grote drama van de kosmos zijn. Heel simpel gezegd: tenzij je gelooft: God is er ook nog… Of, nog eens met de woorden van die oude Zwitserse theoloog Karl Barth op zijn sterfbed: “ess wird regiert.”

Advent bepaalt ons bij de vraag of we dat werkelijk nog durven geloven en hopen. Advent wil een tegengeluid zijn tegen somberheid en verlammende angst. Met Advent steken we licht aan in en tegen de duisternis. We focussen op Jezus Christus, van wie we geloven dat Hij als de eersteling van een nieuwe mensheidin onze donkere werkelijkheid is gekomen, van Godswege, om in Gods Naam en volgens Gods wil deze wereld uit dood en duisternis te verlossen. Hij is die eerste nieuwe mens, zoals wij, volgens Korthals Altes, allemaal nieuwe mensen moeten, mogen en kunnen worden, als we ons leven ijken op Hem.

Het is waar: de wereld lijkt op ramkoers naar de eigen ondergang te liggen. Zo’n opmerking van een wijze oude man, als hij zegt: ik ben buitengewoon bezorgd, kunnen we niet negeren. Maar het toekomstbeeld van de bijbelschrijvers, profeten en zieners, evangelisten en apostelen, is uiteindelijk positief: Van Godswege verwachten we een wereld waarinvrede en menselijkheid, gerechtigheid en liefde de toon aangeven. Waar de tranen worden afgewist en waar de dood niet meer zijn zal.
En daarom steken we licht aan in het donker, en vieren we het leven, en alles gevierd mag worden en danken we de hemel dat we niet aan onszelf zijn overgeleverd, maar dat Gods trouw en liefde ons en onze wereld draagt.  Amen

Ds. H. Fonteyn



 

 

 

 

 



 



 

Verbinding

Samen zoeken naar sporen van God en geïnspireerd er gestalte aan geven door met elkaar een uitnodigend thuis te vormen.

 

Agenda

do nov 29 @ 7:00PM -
Adventsvesper (Mamre Druten)
zo dec 02 @ 9:30AM -
Eredienst Druten
zo dec 02 @11:00AM -
Eredienst Bergharen
zo dec 02 @11:00AM -
Eredienst Horssen
do dec 06 @ 7:00PM -
Adventsvesper (Lier Puiflijk)
zo dec 09 @ 9:30AM -
Eredienst Horssen
zo dec 09 @11:00AM -
Eredienst Druten
do dec 13 @ 7:00PM -
Adventsvesper (’t Trefpunt Deest)
zo dec 16 @11:00AM -
Eredienst Bergharen
do dec 20 @ 7:00PM -
Adventsvesper (Parochiecentrum Druten)
Copyright © 2018 Streekgemeente Maas en Waal. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.

Copyright © 2013. All Rights Reserved.