Activiteitenprogramma

Download het Kerkblad

Preek Ds. H. Fonteyn

Preek Ds. H. Fonteyn 17-03-2019

Druten, zondag 17 maart 2019

Bij Marcus 2: 1-11

Gemeente van Jezus Christus

Die verhalen over wonderbaarlijke genezingen in de evangelieverhalen, die willen voor nog wel eens onverteerbare brokken zijn. Want wij moeten om te genezen vaak keihard werken met z’n allen, doctoren, medische wetenschap, verplegenden, patiënt, partner en familie, mantelzorgers en geestelijk verzorgers… En dan nog… in die ijzersterke combinatie van kennis, motivatie en medicatie, zorg, geloof, hoop en liefde, dan nog zijn er geen garanties dat het goed komt, dat het over gaat, dat het weer allemaal als vanouds wordt.

Als je als vlinderkind ter wereld komt, is er vooralsnog geen uitzicht op genezing. En dat geldt voor heel veel andere aangeboren of opgelopen ziekten en defecten.

Laat u nooit wijsmaken, dat het geloof, uw geloof, mijn geloof, een garantie is voor gezondheid, laat staan voor welvaart en succes. Of dat het een bewijs is dat u en ik er bij Onze Lieve Heer toch wel bijzonder goed opstaan.

En laat u ook niet omgekeerd wijsmaken, dat ziekte bewijs is van ongeloof of te weinig geloof. Of dat een straffende of wrekende God het op u gemunt heeft…

En toch … ik wil geen curling dominee zijn, die met een bocht om de lastige teksten heen fietst … Als we nou Jezus horen, dan is het eerste dat hij zegt als die man op zijn stretchertje door het dak komt zakken en voor zijn voeten neergelegd wordt:  Vriend, uw zonden worden u vergeven!, Dan denk je toch: hoe zit dat?
Het lijkt er op het eerste gehoor wel degelijk op dat Jezus in dit concrete geval verband legt tussen ‘zonde’, tussen de leefwijze van deze mens, en zijn huidige verlamming.

Ik heb daar over na zitten denken. En wat ik daarover wil zeggen heb ik gegoten in de vorm van een monoloog, als het ware uitgesproken door die verlamde man, als hij straks thuisgekomen is, op eigen benen, misschien wel op vleugels, en als hij dan terugkijkt op deze wonderlijke ontmoeting en alles wat eraan vooraf gegaan is. Wie weet, misschien herkent u er wel wat dingen in.

Lamlendig voelde ik me.

Volledig opgebrand.

Niet dat zoiets van de ene op de andere dag gebeurt.

Het is als een kaars

Lange tijd geeft hij licht, warmte,

iedereen profiteert ervan.

Maar langzaam maar zeker brandt hij op.

Ik was nog maar een stompje.

Met een heel kort lontje.

Ik had mijn ziel verkocht

aan de duivel van mijn ambities.

Stukje bij beetje.

Tot ik ontdekte: ik ben slaaf geworden.

Met een zware ketting om mijn voeten.

Ik sleepte me voort, van de ene dag naar de andere.

Tot ik niet meer kon.

Compleet lamgeslagen.

Geen been meer om op te staan.

Geen draagkracht meer.

Een bijna ondragelijke last voor mijn geliefden. 

Lusteloos, passief, zwaar.

Goddank, ik had vrienden die mij niet lieten vallen.

Vrienden die er nog een gat in zagen.

Ze bleven me dragen

tot het puntdat ik de waarheid over mijn leven kon aanhoren.

De harde waarheid, dat ik mezelf had doodgelopen.

Dat ik - zo machteloos en krachteloosals ik daar lag

tochgeen slachtoffer was.

Dat het anders had gekund.

Maar ook: dat het anders kan!

Dat ik weer mag stralen.

“Sta op en wandel”, zoiets ging er door me heen.

Als een stem uit de hemel.

En ik wist: mijn leven mag opnieuw beginnen.

En mijn voeten kregenvleugels!

 

Dat gezegd hebbend … Het kan ook dat je een lot moet dragen. Je kreeg het mee. Vanaf je geboorte. Vanuit de genen van je voorouders. Of het overviel je, ineens, zomaar, out of the blue. Een ziekte, een ongeluk met ingrijpende gevolgen. Vlinderkind ben je: kwetsbaar, raakbaar, met beperkingen en grenzen waar je rekening mee moet houden, anders komt het keihard op jezelf terug. En anderen moeten er rekening mee houden, en hoe moeilijk kan dat zijn, om te accepteren dat anderen rekening met je moeten houden. Dat je soms gedragen moet worden, een last kunt zijn, een draaglast, voor anderen, ook al roepen ze dat ze het met liefde voor je doen.

En hoe zwaar mantelzorg kan zijn, weten meerderen van ons ook wel uit eigen ervaring. De mantelzorger vandaag kan heel wel de verlamde van morgen zijn, opgebrand, uitgewoond. Wat is het belangrijk dat je als mantelzorger ook regelmatig in de luwte kunt verkeren. In onze kerk, de PKN, hebben we met het oog daarop bijvoorbeeld de vakantieweken in het Roosevelthuis bedacht, waarin zorgbehoevenden een geheel verzorgde vakantieweek krijgen, en thuis de mantelzorgers ook even een week tot rust kunnen komen.

En in het Bijna Thuis Huis hier om de hoek zie ik vaak, hoe familie, vaak de eerste mantelzorgers, bevrijd opademen, omdat ze een deel van die zorg in goede handen kunnen uitbesteden en daarmee zelf lucht krijgen en rust vinden om naar een afscheid toe te groeien. En dat kan dan weer omdat andere mensen willen meedragen, vrijwillig, vanuit hun warme hart.

Weet u, weten jullie, ik denk dat in dit verhaal niet voor niets wordt opgemerkt, dat Jezus oog heeft voor het geloof van die vier vrienden. Voor hun moed, hun doorzettingsvermogen, hun inzet om desnoods over de muur, door het dak te gaan ter wille van hun verlamde vriend. Zulke vrienden hebben we allemaal nodig, om in het leven af en toe weer even vleugels te kunnen krijgen.

Zulke vrienden zijn we hopelijk ook voor anderen, voor elkaar. En de kerk is een goede oefenplek in zulk soort vriendschap. Vriendschap die een tweede mijl gaat, die verder dan de eigen comfortzone gaat.

Als we ook maar beseffen, dat we soms anderen dragen, maar soms ook door anderen gedragen moeten worden. We zijn nou eenmaal geen permanente hoogvliegers. We zijn kwetsbaar als zo’n tere vlinder, en zo ergens, dan hoeven we dat in de kerk niet voor elkaar te verbergen. Bovendien: de beste genezers zijn mensen die zelf de pijn van wonden en littekenen kennen…

Wat is het daarom belangrijk ook, om steeds weer, met elkaar, de weg naar Jezus te zoeken. De gewonde Genezer bij uitstek. De weg naar Hem, dat is de weg naar genadige waarheid over ons leven, naar nieuwe vrijheid, naar vergeving en opnieuw mogen beginnen. Daar krijg je vleugels van, al blijft het misschien tobben met dat been…

Preek Ds. H. Fonteyn 

Druten, 17 maart 2019

Verbinding

Samen zoeken naar sporen van God en geïnspireerd er gestalte aan geven door met elkaar een uitnodigend thuis te vormen.

 

Agenda

zo mrt 24 @ 9:30AM -
Eredienst Bergharen
zo mrt 24 @ 9:30AM -
Eredienst Druten
zo mrt 24 @11:00AM -
Eredienst Horssen
zo mrt 31 @ 9:30AM -
Eredienst Horssen
zo mrt 31 @11:00AM -
Eredienst Bergharen
zo mrt 31 @11:00AM -
Eredienst Druten
zo apr 07 @ 9:30AM -
Eredienst Horssen
zo apr 07 @ 9:30AM -
Eredienst Druten
zo apr 14 @ 9:30AM -
Eredienst Bergharen
zo apr 21 @ 9:30AM -
Eredienst Bergharen
Copyright © 2019 Streekgemeente Maas en Waal. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software uitgegeven onder de GNU/GPL Licentie.

Copyright © 2013. All Rights Reserved.